Asla unutamayacağımız bir gün.17 Ağustos 1999.

.... 😞

Şu topic ede bir göz atın lütfen viewtopic.php?f=678&t=146992&hilit=

Allah Bir daha böle Acıyı kimseye Göstermesin. Bende o günleri hayal meyal hatırlıyorum kucuktum ama tek bir hatırladığım olaywar insanlar hertarafa kosusturuyordu.

Japonyada 7.3 deprem olmuş 1 kişi ölmüş.
Eğer bu deprem istanbulda olsaydı ki ben avcılarda değil ama çok yakın olan komşu semt te oturuyorum,İstanbul'da taş üstünde taş bırakmazdı.Tüm avcılar yıkılırdı.Ve İstanbul felakete uğrardı.Depreme çok hazırlıksızız.Çoğumuzun bir deprem çantası bile yok.17 ağustos bir daha meydana gelirse eviniz çökerse göçük altında kaldığımızda açlıkla birlikte anlayacağız deprem çantasının önemini.

Ps: Deprem çantası hayat kurtarır.Depremde ilk 1-2 saat kimse yardıma gelmez.Bazen 1 gün.Çünkü herkes yakınlarına ulaşmaya çalışır.Bunun için lütfen rica ediyorum ailenize söyleyin bir deprem çantası hazırlayın.
Ps : Depremde 7 yaşındaydım 😞

O gün işte o gün .. o günü unutmak imkansız dostlarım ...Halâ aklımda o gün,halâ aklımda 3 -4 gün dışarda uyuduğumuz.. halâ aklımda o ölenler..
Allah mekanlarını Cennet eğlesin.Ailelerine sabır versin

kuzenim ayvalıkta yazlık evindeyken geyvede ki 4 katlı binası yıkılmıştı binada sadece bir baba oğul vefat etmişti resmen şoke olmuştuk ya onlarda evde olsalardı sonrasında oraya gitmiştim hemen tüylerim diken diken olmuştu hiç öyle şoka girmemiştim gerçekten zor.

okan abi 1 günlük lütfen 😊

valla Allah korusun doğal afetlerden çok kötü bir olay...

Aynn çok kötüy du ya unutmadık ve unutamayızda yasayan bılır derlerya ben bılırım ıste 😞

ALLAH herkezin yardımcısı olsun gerçekten şuan şunları okurken bile insan kötü oluyor ..

:(( çok gerekLi bir başLık teşekkürLer

O geceyi, o günleri hatırladıkça gözlerim dolar... Saatlerce titremiş, günlerce eve girememiştim. Esenler'de oturuyorduk evimiz 6 katlı binanın çatı katıydı. O geceye kadar deprem ne demek bilmiyordum. Gözümü açtığımda annem odadaydı. Deprem tam bize bakmaya geldiğinde başlamıştı yatağa zor tutunuyordu sonra babam geldi odaya. Abimle beni kucakladılar deprem durur durmaz indik komşuların telaşı, mahalledeki arkadaşlarımın ağlama sesleri, koşuşturan insanlar... Bir kaç saat sonra yakınlarının ölüm haberlerini alanların çığlıkları... Öldük mü diye sormuştum anneme (:
Dayımlarda kalmıştık bir süre eve girmekten korktuğum için... Bazı geceler asılsız deprem uyarıları yapılırdı dışarda arabada, okul bahçesinde yattığımız olmuştu çok çok kötüydü... Hiçbir yakınımızı kaybetmedik ama 7 yaşında bir çocuk için fazla etkileyici bir durum... Hatırladıkça acı veriyor Allah bir daha yaşatmasın...
Ölenlere rahmet yakınlarına baş sağlığı diliyorum...
Ps:Depremde Şebnem Ferah'ın babası, Ali Ferah da vefat etmişti 😞

Kimse benim yerimde olmak istemez.O depremi hatırlamıyorum ama her gece yatarken bir korkuyla yatıyorum.Yatarken hep kafamda sorular olur acaba deprem olurmu ben uyurken acaba böyle olurmu diye.Çok küçük bir sallantı olsa bile korkarım ben.Bazen sallanıyormuş gibi olur ve ozamanda çok korkarım dahademin sallandı gibi oldu hemen yerimden fırlayıp kuzenime sordum sallantı gibi birşey hissetinmi diye yok dedi.Depremden korkuyorum diyede bana öyle geliyor olabilir.Bilmiyorum neden... 😢

Bugün ablamın doğum günü :!!&%&!

Fotoğraflar herşeyi anlatıyor zaten,UNUTMADIK...

👍

👍

Biz unutmadık. Ama devlet unuttu. Bir kere daha 17 Ağustos u yaşarsak İstanbul diye birşey olmucak. Bizim unutmamamız yetmiyor. Devlete de hatırlatmak önlem aldırtmak lazım. Ve mutlaka deprem çantası bulundurmamız lazım. Bir kere daha 17 Ağustos u yaşamamak için.

Deprem devam ettiği sırada merdivenlerden inme gibi bir hatada bulunmuştum. O gece evlerine girmeye korkan insanlar için askeri alan açılmıştı, deprem sonrası korkarak evlerinden aldıkları battaniyelerle üzerlerine kazaklarını giyip bomboş bir arazide sabaha kadar göz kırpmadan, çay içerek ayakta durmuştu herkes. Türlü söylentiler, kıyamet alameti diyerek herkesi korkutan ak sakallı hocalar, hayatında depremin ne olduğunu bilmeden endişeli gözlerle etrafa bakınan yüzlerce insan, birbiri ardına yakılan sigaralar, sabahın ilk ışıklarında alınan gazeteler ve hiçbirinde deprem haberi görememe hüznü, o karışıklık içinde parası çalınanlar ve daha birçok şey hiç silinmeyecek şekilde aklıma kazındı. Gerçekten asla unutamayacağımız bir gün 17 Ağustos.