Ben seni seviyordum, sen bilmiyordun

sana uzak kentlerden birinde
zamanın bi yerinde
seni ve senli günleri anımsattı akşam güneşi
onca zamanın üstünde eskimeyen bi düşüncesin şimdi
insan hergün anımsar mı aynı gözleri

seni seviyordum ve senin haberin yoktu
saçlarını izliyordum uzaktan
kulağının arkasına düşüşü ve burnun
herkesten başkaydı işte
güldüğün zaman yukarıya bakardın
yukarı kalkan başın ve gülen gözlerin vardı
ne güzeldiler

sen bilmiyordun ben seni seviyordum
kalbime sığmıyordu aklımdan geçenler
duvarlara,vitrin camlarına,kaldırımlara çarpıyordu
geri dönüyordu çoğalarak

senin sesini duyduğum masalarda erteliyordum herşeyi
herşeyi erteleyişim oluyordun
kalp ağrısı oluyordun
birlikte soluduğumuz sokak isimleri oluyordun

mevsimler değişiyor ve büyüyorduk
dönemeçler geçiyor
köprüler göze alıyor ve bazen
tekin olmayan suların üzerinden atlıyorduk, cesurduk

ufuk çizgisi maviydi
gün batımı hep turuncu
ve kırmızıydı bütün karanfiller
ben seni seviyordum
sen bilmiyordun

sevinçlerim oluyordun arasıra
sen hiç bilmiyordun

sonra herhangi biri oldun
bütün sevinçlerim bittikten sonra
yağmurlar yağdı serin haziran akşamları
derken bigün uzaktan gördüm seni
saçların bana inat
başın herşeye meydan okuyarak işte yine aynı
kalbimi acıttın
her zamanki gibi
değiştik sanıyordum
ve sen yine bilmiyordun
şimdi bunları anlatsa sana birileri
kimbilir
ya da boşver bilme en iyisi...

İclal Aydın