1. Reklam


    1. joysro
      ledas
      jungler
      keasro
      zeus
      karantina

Asla unutamayacağımız bir gün.17 Ağustos 1999.


  1. Optimus Prime

    Optimus Prime Aileden rank8

    Kayıt:
    5 Ekim 2008
    Mesajlar:
    8.607
    Beğenilen Mesajlar:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    [​IMG]
    1999 Gölcük Depremi, İzmit Depremi, Marmara Depremi ya da 17 Ağustos 1999 depremi, 17 Ağustos 1999 sabahı, yerel saatle 03:02'de gerçekleşen, Kocaeli Gölcük merkezli deprem. Mw ölçeğine göre 7,5 büyüklüğünde gerçekleşen deprem, büyük çapta can ve mal kaybına neden olmuştur.

    17 Ağustos depremi, tüm Marmara Bölgesi'nde, Ankara'dan İzmir'e kadar geniş bir alanda hissedildi. Resmi raporlara göre, 17.480 ölüm, 23.781 yaralı oldu. 505 kişi sakat kaldı. 285.211 konut, 42.902 işyeri hasar gördü. Resmi olmayan bilgilere göre ise yaklaşık 50.000 ölüm, ağır-hafif 100.000'e yakın yaralı olmuştur. Ayrıca 133.683 çöken bina ile yaklaşık 600.000 kişiyi evsiz bırakmıştır. Yaklaşık 16 milyon insan, depremden değişik düzeylerde etkilenmiştir. Bu nedenle Türkiye'nin yakın tarihini derinden etkileyen en önemli olaylardan biridir. Deprem gerek büyüklük, gerek etkilediği alanın genişliği, gerekse sebep olduğu maddi kayıplar açısından son yüzyılın en büyük depremlerinden biridir.


    Bugün 17 Ağustos'un 10. yılı... Fotoğraf karelerinde o anlar dondu ama hayat akıp gitti. Ekmek taşıyan gözü yaşlı dede hayatta mı? Torunlarına gövdesini siper eden kadın şimdi nerede?
    [​IMG]
    Elinde ekmek arkasında enkaz, gözyaşlarını silen bir dede dersek akla depremde çekilen ''Ekmekli Dede'' geliyor.Depremin simgesi gibi olan bu fotoğraflardan daha niceleri var.Hafızları kazanan o kareleri ölümsüzleştiren ve o karelerde yer alan kişilerle konuştuk,17 Ağustosun üzerinden geçen 10 yılda nelerin değiştiğini anlattılar
    Türkiye defalarca depremin ne denli korkunç olduğuyla yüz yüze geldi.Televizyondan izlenen görüntüler,gazetede çıkan fotoğraflar ise depremi anlamamızdaki en etkili araçlar olmuştur şüphesiz.Gerek 17 Ağustos, gerek Düzce gerekse Bingöl depreminde öyle fotoğraflar çekildi ki kimi yürekleri burktu, kimi ise simge oldu. Tıpkı “Unutmayacağız, unutturmayacağız” sloganı gibi.

    Onlar arasında elinde ekmek olan bir dedenin gözyaşlarını sildiği fotoğraftan torunlarını korumak için siper olan babaanneye, küçük bir kızı kendi çocuğu gibi kucaklayıp insan olmanın en önemli özelliği yardım etmenin ne olduğunu ortaya koyan AKUT üyesininkine pek çok fotoğraf var. Peki o fotoğrafta yer alan kişiler şimdi neredeler, o fotoğrafları çekenler neler düşünüyor? 17 Ağustos’un 10’uncu yıldönümünde söz uçar yazı kalır diyerek o fotoğrafların öykülerini araştırdık...

    Enkazın önündeki dede ölen gençlere ağlıyordu
    Elinde birkaç ekmek, gözünde yaş, arkasında bıraktığı yıkıntılara bakarak “Kim bilir kimi kaybetti?” diye düşünüyorsunuz. Aslında fotoğrafı anlatmaya gerek yok çünkü fotoğraf kendisini anlatıyor. Anadolu Ajansı Fotoğraf Haberleri Müdürü Abdurrahman Antakyalı’nın çektiği ve sonrasında depremle ilgili yardım kampanyalarında afiş olarak kullanılan, heykeli bile yapılan “Ekmekli Dede” fotoğrafı hala görenleri hüzünlendiriyor.
    SADECE BİR KELİME KONUŞTUK
    Antakyalı o sembol olan fotoğrafı 12 Kasım 1999 Düzce depreminin ardından Kaynaşlı’da çekti. Antakyalı fotoğrafın öyküsünü şöyle anlatıyor: “Deprem olduktan sonra hemen Düzce’ye hareket ettik. Ertesi sabah Kaynaşlı’da fotoğraf çekerken bir enkazın orada kalabalık dikkatimi çekti. Oraya doğru giderken yaşlı bir amca gözüme takıldı. Elinde ekmek vardı, ağlıyordu. Tele objektifimi taktım ve amcanın fotoğrafını çekmeye başladım. Sonra geniş açı objektifimle arkadaki enkaz ile amcayı çektim, işte o fotoğraf ortaya çıktı. Amca, Ümit Milli Takımı’nın maçını izlemek için bir araya gelen ancak deprem olunca hepsi yaşamını yitiren 50 genç için ağlıyordu. ‘Keşke onların yerine ben ölseydim’ diyordu. Yanımdan geçerken kendisine ‘Başın sağ olsun amca’ dedim, ‘Sağol’dan başka hiçbir söz söylemeden uzaklaştı.”
    EŞREF AMCANIN BELKİ MUTLU BİR HAYATI VARDI
    “Ekmekli Dede”nin adı Eşref Cengiz’miş. Antakyalı, Cengiz’in torunu Volkan Cengiz’in kendisini iki yıl önce aradığını ve dedesinin 2004’te vefat ettiğini belirterek “Dedemin fotoğrafını siz çekmişsiniz, o fotoğrafı bana gönderir misiniz?” dediğini söylüyor. Antakyalı “Eşref dedenin öldüğünü duyunca çok üzüldüm” diyerek en büyük pişmanlığını şöyle dile getiriyor: “Bu fotoğraf pek çok kişinin acısına tercüman oldu. Keşke dedeyle vefat etmeden önce tanışsaydım. Belki mutlu bir insandı, mutlu bir hayatı vardı... Çok pişmanım onu tanıyamadığım için çünkü dedenin fotoğrafı bir hüznü anlatıyor. Onu hep bu fotoğrafla hatırlayacağız.”
    Minik kızı kurtardı, mide kanseri nedeniyle vefat etti
    [​IMG]
    Bingöl’de 1 Mayıs 2003 tarihi acı ve dram dolu bir gün olarak kayıtlara geçti. 6.4 şiddetindeki deprem onlarca kişinin hayatını söndürdü. O depremde çekilen bir başka fotoğraf da simge oldu. Başta Marmara Depremi olmak üzere yaşanan tüm afetlerde her imkanını seferber eden Arama Kurtarma Derneği’nin (AKUT) bir üyesi küçük bir kızı adeta ikinci hayatına taşıyordu. O kişi Veysel Aksoy’du. AKUT’un Bingöl Ekip Lideri idi. Elektrik teknisyeni olarak görev yapan Aksoy, aynı zamanda Sivil Savunma’da çalışıyordu. Bingöl’de deprem olur olmaz kurtarma çalışmaları için bölgeye koşmuştu. Enkazdan Gülnaz Karakoç adlı 3 yaşında bir kız çocuğunu kurtardı. Küçük kızın anne ve babası yaşamını yitirmişti. Aradan yıllar geçti küçük kız büyüdü kurtarıcısıyla 2005’te tanıştı. Bu son buluşmalarıydı çünkü Veysel Ateş 2006’da 35 yaşındayken mide kanserine yakalandığını öğrendi, altı ay içinde vefat etti.
    GÜLNAZ ŞİMDİ SEKİZ YAŞINDA
    Gülnaz ise şimdi sekiz yaşında anneannesi ve babaannesiyle yaşıyor. Okula gidiyor, AKUT’Tan Hakan Ertan’ın ona gönderdiği takımla başladığı satrancı da epey ilerletmiş. AKUT Bingöl’den Aksoy’un arkadaşı Ahmet Ateş “Veysel’in o fotoğrafını gördüğümüzde hem onun genç yaşta vefatına hem de yaşanan acı dolu depreme üzülüyoruz” diyor.
    Santimle hayata tutundu, şimdi basketbol oynuyor
    [​IMG]
    Tarih 17 Ağustos... Yer Gölcük... 18 yaşında bir genç yaklaşık 60 cm yüksekliğinde, 150 cm genişliğinde ve 5 metre derinliğinde yatay bir tünelin içinde sıkışmış. Hemen yanındaki kanepenin üzerinde yatan bir akrabası tavanın altında kalmış. Adı Doğuhan Özer olan bu gencin iki bacağının üzerindeki kolon ve koltuk üzerlerine yıkılan beş katlı binayı taşıyor. Sıkıştığı için kurtarmak bir hayli zor. Saatler geçiyor, tam 30 saat. Kolonun kaldırılması deneniyor, Doğuhan’ın bacakları sıkıştığı yerden kurtarılıyor, santim santim dışarı çıkarılarak hayata tutunuyor. Ancak iki bacağı kangren olduğu için kesildi.

    Doğuhan Özer, Gölcük’te misafirliğe gittiğinde deprem onları yakaladı. Doğuhan anne, baba ve iki kardeşini kaybetti. Şimdi Doğuhan ve hayatta kalan kardeşi Ankara’da büyükannesi ve dedesiyle yaşıyor. Son dokuz yıldır Ankara Büyükşehir Belediyesi Bedensel Engelliler Spor Kulübü’nde basketbol oynayan Doğuhan, şimdi de Çankaya’ya transfer oldu.

    Aynı zamanda TÜBİTAK’ta elektrik teknisyeni olarak çalışan Doğuhan “Basketbolla kendimi yetiştirdim. Artık hayata pozitif bakıyorum. Hayat devam ediyor, mücadele hep sürüyor. İnsan her şeye alışıyor ama unutmuyor...” diyor.

    O fotoğraf acımı hatırlatıyor kesinlikle görmek istemiyorum
    [​IMG]
    Emine Kaçar, o gece İzmit Derince’deki evindeydi. Yanında biri üç, diğeri altı yaşında, ötekisi ise üç aylık olan torunları vardı. Salonda uyuyordu onlarla. Anadolu Ajansı’nın başarılı foto muhabirlerinden Erhan Sevenler’in objektifine takılınca onu tanıdık. Fotoğrafta Kaçar sırtındaki enkazın torunlarına zarar vermemesi için kendisini siper etmişti. Time başta olmak üzere pek çok yabancı gazete ve dergide yayımlanan, pek çok ödül kazan bu fotoğraf da depremin sembollerinden oldu. Depremde iki oğlu, iki gelini, eşi ve üç torununu kaybeden Kaçar, bugün 59 yaşında. Babasından kalan bir teras katında yaşıyor, geçimini eşinden bağlanan 400 TL maaş ile sağlıyor. Depremde bacağından yaralandığını şu an bacağının tutmadığını söylüyor. O fotoğrafı görmek istemediğini anlatarak başlıyor sözlerine: “Çünkü çektiğim acıyı bana yeniden hatırlatıyor. İnsan hiçbir zaman unutmuyor, sadece acıya alışıyor. Fotoğrafa bakamıyorum. Lütfen siz de son kez yayımlayın.”
    GÖZYAŞLARI İÇİNDE ÇEKTİM
    Emine Kaçar’ı o anla ölümsüzleştiren Erhan Sevenler ise o dramatik fotoğrafın öyküsünü şöyle anlatıyor: “Deprem bölgesine gittiğimizde Derince’den geçerken şoför arkadaşım Rıdvan Cum aniden durdu ve enkazın birinde bir hareketlilik olduğunu söyledi. Enkaza doğru koştuk orta yaşlarda bir kadın yardım istiyordu. Üzerinde belki de tonlarca beton olduğunu ve üzerlerine kapandığı iki çocuğun belli belirsiz vücutlarını gördük. Yaklaşık 3-4 katlı bir bina tamamen üzerlerine çökmüştü. Kadıncağız çocukları korumak için üstlerine kapaklanmış onlara siper etmişti gövdesini. Hemen yardım istedik. O sırada kadını teskin etmeye çalışıyor ‘Yardım geliyor pes etmeyin’ diyorduk. Yardım geldi, önce çocukların cansız bedenleri çıkarıldı enkazdan. Sonrada kadın. Hayatım boyunca ilk defa gözyaşları içinde fotoğraf çekiyordum. Hayatım boyunca bu kadar güçlü bir kadın görmedim. Torunlarını korumak için saatlerce direnmişti. Üzerindeki yük kollarındaki gücü yenememişti.”
    Bazı fotoğraflar​

    [​IMG]
    [​IMG]
    [​IMG]
    [​IMG]
    [​IMG]
    [​IMG]
    [​IMG]
    [​IMG]
    [​IMG]

    [youtube]UW8xukpBj0o&feature=related[/youtube]
    [​IMG]
    17 ağustos annelerinden biriyim ben
    Hayatı kızının doğumunda ve gülüşünde tadan,
    Güneşi onun gözleri, gökyüzündeki ayı onun yüzü sanan,
    Yüreğinde binlerce yıldızı, sadece kızı için saklayan
    Bir anneydim ben.
    Şimdi.....Denizleri bitkin, sahilleri gölgeli,
    Çiçekleri renksiz bulan,
    Menekşeyi, nergisi bile tanımayan,
    Gözleri hep, ama hep uzaklara dalan,
    Üzerinde isim yazmayan mezarlara ağlayan
    Enkazdaki feryatları, hemen her gece duyan,
    Hatıralarını,mutluluklarını yine o mezarlarda arayan
    17 ağustos annelerinden biriyim ben.
    İmkansızdır, unutmak ve unutturmak yaşanan felaketi.
    Yine imkansızdır ruhen ölmüşken, fiilen yaşam halleri.
    Gökyüzü hep pusludur bize, yosunludur kıyıları denizlerin.
    Ağustostan sonra her mevsim hep sonbahardır şimdi.
    Anneyim ben, her gün, yitirdiğim canıma ağlar bu yürek
    Sonra, nedensiz matem dolu bu kaderime.
    İçim kurur, silerken gözlerimdeki yaşı.
    Son damlası, onun üzerine bıraktığım bir demet gülde kalır.
    Ama dilini bilmem çiçeklerin, görmem aslında renklerinide
    Tanımam artık, o acı bilmez elleri de.
    Şimdi Yüzümde maskem, silerim gözlerimi.
    Ben Tarih attım, 17 ağustos yazdım,
    Ateş çubuklarıyla yüreğime.
    O günden sonra sanki Doğmadı hiç güneş,
    Geceleri saydım hep hüzünle.
    Ne uğruna kefen giyildiğini düşündüm,ağladım ve yine ağladım
    Onunla gitti yüreğim ve dönmedi hala.
    şimdi......içinde matem,yüreği yaşlı
    yüzünde sahte tebessümlerle gezen,
    geçmişini, enkazlar arasında bir anneyim ben.
    Gökyüzü puslu, kıyıları yosunlu hep denizlerin.
    Çiçekler renksiz ve isimsiz, şimdi süsü deprem şehitlerinin.
    Yüreğinde sakladığı binlerce yıldızla,
    17 ağustosta kefen giydiren kızına
    O annelerden biriyim ben.
    Yüzümde maskem
    yüreğimde matem,
    İçimde sönmez bir ateş,
    Kızının baş ucuna bıraktığı bir demet çiçekle,
    Ona kavuşmayı bekleyen,
    17 ağustos annelerinden biriyim ben.

    Depremde kaybettiğimiz vatandaşlarımıza Allah'tan rahmet, kalanlara sabır diliyoruz!

    viewtopic.php?f=678&t=146992&hilit=
     
    Son düzenleme yönetici tarafından yapıldı: 28 Ekim 2015
  2. BaSoryong

    BaSoryong Buralıyım rank8

    Kayıt:
    17 Temmuz 2008
    Mesajlar:
    3.259
    Beğenilen Mesajlar:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    Meslek:
    Öğrençi :)
  3. Milano

    Milano Aileden rank8

    Kayıt:
    8 Mart 2008
    Mesajlar:
    13.298
    Beğenilen Mesajlar:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    Meslek:
    Öğrenci
    Şehir:
    Staples Center / L.A
    aghh aghh... 17 Agustosta Konya'dan donuyorduk tren ile aniden durdu ne oldugunu anlayamadık gecenin üçünde tam da Adapazarı yakınlarındaydık bir gün Adapazarında kalan binlerce kişi ile birlikte İstanbul'a gidecek araç bekledik akşam 10da otobusler geldi oyle gittik fakat şehrin hali berbattı heryer viraneye donmustu, olenler vardı.
    Unutamam 17 Agustos'u zihnimde acı bir hatırası var.
     
  4. 'Saw IV

    'Saw IV Öğretiyorum rank8

    Kayıt:
    16 Ağustos 2009
    Mesajlar:
    957
    Beğenilen Mesajlar:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    Meslek:
    Öğrenci
    Şehir:
    IZMIR
    17 agustosu yasamıs biri olarak hep hatırlarım gerci kucuktum ama o gece cok korkmustum istanbuldaydim 3 gun cadırda kaldık Allaha sukur kı yakınlarımızdan olen olmadı
     
  5. Optimus Prime

    Optimus Prime Aileden rank8

    Kayıt:
    5 Ekim 2008
    Mesajlar:
    8.607
    Beğenilen Mesajlar:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    O acılı günü gören çocukların psikolojilerini düşünemiyorum bile
     
  6. Minotoche

    Minotoche Old School olduser rank8

    Kayıt:
    29 Mayıs 2009
    Mesajlar:
    4.383
    Beğenilen Mesajlar:
    2
    Ödül Puanları:
    38
    Şehir:
    gk~
    Bazıları çadırlarda, Bazıları barakada,
    Bazıları sokaklarda Yaşıyoruz Sakaryada

    Alayına isyan olsun Sakaryama yemin olsun
    Bu şehirde ölüm olsa Kaçanlarda kancık olsun.


    Adapazarr Adapazarr Adapazar adapazarrr
    ...

    Sakar-YaLı


    17 AĞUSTOS 1999 DEPREMİNDE KAYBETTİKLERİMİZİ RAHMETLE ANIYORUZ VE AİLELERİNE TEKRAR SABIR DİLİYORUZ...
    İzmiR [YALI]
     
  7. Relax

    Relax   nowayout rank8

    Kayıt:
    15 Nisan 2009
    Mesajlar:
    2.240
    Beğenilen Mesajlar:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    o zaman çok küçüktüm tarsusta oturuyodum ama iyi hatırlı yorum babam her iş aracı kullanan bir şöfördü oraya gitmişti tam tamına 1.5 ay gelmemişti :( unutmadık unutmayacağız....
     
  8. Optimus Prime

    Optimus Prime Aileden rank8

    Kayıt:
    5 Ekim 2008
    Mesajlar:
    8.607
    Beğenilen Mesajlar:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    Bu konunun fazla ilgi görmemesi üzücü bir olay
     
  9. Minotoche

    Minotoche Old School olduser rank8

    Kayıt:
    29 Mayıs 2009
    Mesajlar:
    4.383
    Beğenilen Mesajlar:
    2
    Ödül Puanları:
    38
    Şehir:
    gk~
    Eraya gidip ebediyen dönemiyenlerde var :!!&%&! buna şükretmelisin
     
  10. Minotoche

    Minotoche Old School olduser rank8

    Kayıt:
    29 Mayıs 2009
    Mesajlar:
    4.383
    Beğenilen Mesajlar:
    2
    Ödül Puanları:
    38
    Şehir:
    gk~
    1 günlük bile olsa avatarınızı benim ki gibi yapalım arkadaşlar...

    Kod:
    http://gameci.org/forum/uploads/avatars/avatar_5.jpg
     
  11. Optimus Prime

    Optimus Prime Aileden rank8

    Kayıt:
    5 Ekim 2008
    Mesajlar:
    8.607
    Beğenilen Mesajlar:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    Güzel fikir :thumbsup:
     
  12. Brooklyn

    Brooklyn Buralıyım rank8

    Kayıt:
    30 Eylül 2008
    Mesajlar:
    3.786
    Beğenilen Mesajlar:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    Meslek:
    Talebe
    Offf çok kötü bir olaydı. O Olaya maruz kalanlar hala etkisinden kurtulamamıştır :(
     
  13. Castiela

    Castiela Bilgiliyim rank8

    Kayıt:
    17 Ocak 2008
    Mesajlar:
    2.408
    Beğenilen Mesajlar:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    Şehir:
    Dream
    Malesef ben...
    Eskişehirdeydim.. Saat 3 civarıydı.. Korkunç bir ışık ardından bi okadarda ürkütücü gürültü ve sarsıntıyla uyandım...[bu olayla ilgili esrarengiz olaylarımda var...]
     
  14. Mopneet

    Mopneet   rank8

    Kayıt:
    22 Haziran 2008
    Mesajlar:
    10.386
    Beğenilen Mesajlar:
    14
    Ödül Puanları:
    38
  15. ImmorTaLGoD

    ImmorTaLGoD Old School olduser rank8

    Kayıt:
    12 Mayıs 2009
    Mesajlar:
    8.394
    Beğenilen Mesajlar:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    Yaklaşık 5 yaşındaydım.Ankara'da oturuyordum.Gece Babaanemle TV izliyoruz.Bir anda TV sallandı.Elektrikler gitti.Sabah'ın 6'sına kadar elektriklerin gelmesini bekledik.Sonra geldi.İst. deprem olduğunu gördük.Dedem/halam/amcam hep ist.'deydi.
    1sonraki gün ist. gittik.Oraya gittiğimde heryer resmen et kokuyordu.Avcılar tarafından geçerken sağlam ev kalmamıştı.Yollar ortadan 2'ye bölünmüştü.
    Ve şuanda.Kocaeli'de oturuyorum.Gölcük tarafına sık giderim.Gölcük'deki Ask. loj'a giderim.Orası devasa büyüktür.
    Bazı binalar görüyorum.Boşaltılmış.Bina resmen ortadan 2'ye ayrılmış.Var mı böyle birşey.Aradan 10 sene geçti hala yaralar sarılamadı.Ama ben bunu ülkenin geriliğine bağlıyorum.
    2-3 gün önce reklamlarda Japonyada 7.3 şiddetinde deprem oluyor.1. kattaaki bir adam balkondan düşüp kolunu kırıyor.Onun dışında ölen/yaralanan yok.Bizde yaklaşık aynı şiddette deprem oluyor.Sonuç?Binlerce kişi hayatını kaybediyor.
    Neyse işi uzatmaya gerek yok.O depremde ölen yakınlarımda oldu.Ölüleri anmaktan başka yapıcak birşeyimiz yok.Bu gün sadece anma günü olarak düzenlenebilir.Onun dışındaki etkinlikler yaraya merhem olmaz tam tersine yaramızın kabuğunu soyup tekrar kanatır.
     
  16. mertcangs

    mertcangs Old School olduser rank8

    Kayıt:
    4 Mart 2008
    Mesajlar:
    2.527
    Beğenilen Mesajlar:
    0
    Ödül Puanları:
    36
    Meslek:
    Öğrenci
    yapıldı :muck:
     
  17. ImmorTaLGoD

    ImmorTaLGoD Old School olduser rank8

    Kayıt:
    12 Mayıs 2009
    Mesajlar:
    8.394
    Beğenilen Mesajlar:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    Kod:
    
    
    Geceleri pc'ye girdiğimde.Saate bakıyorum.Saat 3~3.5 arası ise içimde birşeyler oluyor.O olaydan sonra yaşadıklarım aklıma geliyor.Hayatımda o kadar ceset'i bir arada görmemiştim :?
     
  18. Xplosive

    Xplosive Bilgiliyim rank8

    Kayıt:
    30 Temmuz 2009
    Mesajlar:
    2.556
    Beğenilen Mesajlar:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    Hiç unutamıyorum ya. 17 ağustos gecesi baya bi sıcaktı. Etraf sallanmaya başlayınca ne oluyor dedim başımı kaldırdım bağrışmalar gürültüler...
    Kendime değildim birisi tarafından kaldırıldım ve evden dışarı çıkarıldım. Bütün millet sokaktaydı. 3 gün önce bizim sokakta birisi intihar etmişti. Kendi kendime adamın dönüşü muhteşem oldu diye şakalaşıyordum. Sabah yollarda çatlaklar, yıkıklar, belediyeden yapılan anonslar...
    Hiç unutamayacağım...
     
  19. Mirage

    Mirage   asistan rank8

    Kayıt:
    30 Haziran 2007
    Mesajlar:
    5.495
    Beğenilen Mesajlar:
    0
    Ödül Puanları:
    36
    En çok ben anlarım o günü.O savaş alanının tam ortasında,Adapazarındaydım o zamanlar :cry:
     
  20. Hypnosis

    Hypnosis Öğreniyorum rank8

    Kayıt:
    16 Ağustos 2009
    Mesajlar:
    178
    Beğenilen Mesajlar:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    Şehir:
    Wahrenheit.com
    Ben ozaman tam tamına 11 aylıktım çünkü 17 kasımda doğum günüm olduğu için 11 aylık olmuştum.Bebek olduğum için hatırlamıyorum hiç birşey.